عادت كرده ايم هميشه چوب لاي چرخ ديگران بگذاريم . عادت كرده ايم به ديگران بي احترامي كنيم تا عقده هاي كودكي مان خالي شود . ما آدمهاي حسودي هستيم . ما از زندگي هيچ چيزي نمي فهميم و فقط تحقير كردن بقيه را بلديم .آدم هاي كوتوله اي كه در مردابي از كثافت غوطه وريم و فكرمي كنيم داريم دنيا را عوض مي كنيم . مثلن اين وبلاگ را راه انداخته ام كه هرازگاهي شعري ،نوشته اي چيزي در آن بگذارم اما هر روز يك عده عقده اي مادرزاد سر و كله شان پيدا مي شودو به دوستاني كه دوستشان دارم فحش مي دهند. عصباني نيستم اما اين چندمين باري است كه آشغال هاي زوار دررفته مي آيند و حالم را از حضورشان به هم مي ريزند و مجبورم مي كنند ثانيه هاي زيادي را در دستشويي بگذرانم و حالامجبورم براي آن عده عقده اي مادرزاد كه اميدوارم خدا شفاهشان بدهد بنويسم

1-هيچ وقت دلم نمي خواست جواب لجن هايي مثل شما را بدهم چون معتقدم آدم براي هر سگي چوب برنمي دارد.

2- عليرضا بندري كه آخرين كسي بود از شما طعنه شنيد آنقدر شهامت دارد كه همه كارهاي كرده و نكرده اش را به گردن بگيرد. به ويژه كارهاي ناشايستي  كه شما را آنقدر سوزاند كه احتمالن از مرده اش هم نخواهيد گذشت ولي باور كنيد تقصير خودتان بود و نبايد به او اعتماد مي كرديد و به خانه اش مي رفتيد. عليرضا دوست عزيز من وخيلي هاي ديگر است .پس آسيبش به ما نمي رسد اما شما بايد مواظب بوديد. متاسفم كه كار از كار گذشته است اما لذتش راهم به خاطر بياوريد و لبخند بزنيد.

3- اژدها كشان يوسف عليخاني به كوري چشم شما به چاپ بيستم  هم خواهد رسيد فقط به خاطر اينكه آتش بگيريد. اگر شما هاي ....  (با عذرخواهي ازبقيه عقده اي هاي مادرزاد جاي نقطه چين ها را با هرچيزي كه لذت بيشتري مي برند پركنند فقط مواظب هم باشند )مثل يوسف كه خيلي دوستش دارم زندگي تان را وقف چيزي كه دغدغه جدي تان است مي كرديد الان مجبور نبوديد وارونه ...بدهيد ( عقده اي هاي مونث و مذكر نقطه چين ها را درست پر كنند)

4- ما آدم هاي بي ادبي نيستيم اما خيلي خوب مي توانيم از شرمندگي شما آقايان و يا خانم هاي عقده اي در بياييم . اگر خواستيد آدرس بدهيد در خدمتيم.

ديروز مي خواستم اين شعرها را تايپ كنم و بگذارم اينجا اما مثل بقيه دوستاني كه اين روزها شعله‌هايشان را پايين كشيده اند دل ودماغ نداشتم .ديشب شب دلگيري بود كه رضاي عزيزتماس گرفت ويادم آورد كه چقدر ديروزرا درهوايش گذراندم. اين روزها خيلي بد مي گذرد خلي بد .دوستانم غمگينند. دوستانم  بي انگيزه اند.دوستانم بي پولند . من‌غمگينم .  بي انگيزه ام. دلتنگم .اين روزها خيلي بد مي گذرد خيلي.ديشب غلامرضا بروسان هم  ناي حرف زدن نداشت . اين روزها براي همه دوستانم بد مي گذرد .علي مي خواهد از لنگرود فرار كند .محمد مي خواهد به سربازي برود .عباس دراندوه مچاله شده است و محمود راخوب مي دانم چقدرتنهاست  و در اين لحظه ها تنها زمزمه شعرهاي كسي مثل رضا آرامم مي كند .همين.

(1)

بي تو

 خودم را بيابان غريبي احساس مي كنم

كه باد  را به وحشت مي اندازد

جويبار نازكي

كه تنها يك پنجم ماه را ديده است

زيباترين درختان كاج را حتي

زنان غمگيني احساس مي كنم

كه بر گوري گمنام مويه مي كنند

آه

غربت با من همان كار را مي كند

كه موريانه با سقف

كه ماه با كتان

كه سكته قلبي با ناظم حكمت

 

گاهي به آخرين پيراهنم فكر مي كنم

كه مرگ در آن رخ مي دهد

پيراهنم بي تو آه

سرم بي تو آه

دستم بي تو آه

دستم در انديشه دست تو از هوش مي رود 

ساعت ده است

وعقربه ها با دو انگشت هفتي را نشان مي دهند

كه به سمت چپ قلب فرو مي افتد.

(۲)

اگر تو بخواهي

مورچه اي را از خانه اش دور مي كنم

و گرسنگي را به دنيا برمي گردانم

دستم را تا آرنج در دهانم فرو مي برم

و خودم را

 چون پيراهني پشت رو مي كنم

(۳)

چون بياباني

دور افتادم از خودم 

و پوسيدم

چون پايه‌هاي پلي در آب

(۴)

تنهايي در اتوبوس چهل و چهار نفر است

تنهايي در قطار

هزارنفر.

به تو فكر مي كنم

در چشمهاي بسته آفتاب بيشتري هست

به تو فكر مي كنم

وهر روز

 به تعداد تمام دندانهايم سيگار مي كشم.

ما چون باراني هستيم

كه همديگر را خيس مي كنيم.

نه آنقدر با تو دوست بودم

كه برای دیدنت

به كافه ای در آن سوی شهر آمده باشم

نه آنقدر عاشقت

كه برای كشتن ات تپانچه ای بخرم

با این همه

وقتی به كافه رسیدم

جنازه ی خونینت درحیاط افتاده بود

 و پلیس ها

 - در حالی كه با هم شوخی می كردند –

خط می كشیدند دورت را

تپانچه ام را در سطل زباله انداختم

گوشه ی دنجی نشستم

و قهوه ای تلخ سفارش دادم .

شاید نصرت رحمانی یکی از ابر شاعرترین های این سرزمین است که خیلی ها فراموشش کرده اند .شاعری که گذشته از تمام ویژگی های شعرهایش رها بود و آزاد .درست مثل سطر هایی که می نوشت .شعری که از او در اینجا گذاشته ام روایت زندگی غم انگیز خیلی از آدمهایی است که هر روز از کنار هم می گذرند و سر گردان تر از همیشه بازی را تا مرگ ادامه می دهند.

 

اين روزها
اينگونه ام ،‌ببين:
دستم، چه كند پيش می رود،‌انگار
هر شعر باكره ای را سروده ام
پايم چه خسته می كشدم ،‌گوئی
كت بسته ا زخَم هر راه رفته ام
 تا زير هركجا
حتی شنوده ام
هربار شيون تير خلاص را
□  
ای دوست
اين روزها
با هركه دوست می شوم احساس می كنم
آنقدر د وست بوده ايم كه ديگر
وقت خيانت است
□ 
انبوه غم حريم و حرمت خود را
از دست داده است
ديريست هيچ كار ندارم
مانند يك وزير
وقتی كه هيچ كار نداری
تو هيچ كاره ای
من هيچ كاره ام : یعنی كه شاعرم
گيرم از اين كنايه هيچ نفهمی
□ 
اين روزها
اينگونه ام :
فرهاد واره ای كه تيشه ی خود را
گم كرده است
□
آغاز انهدام چنين است
اينگونه بود آغاز انقراض سلسله ی مردان
ياران
وقتی صدای حادثه خوابید
برسنگ گور من بنويسيد:
يك جنگجو كه نجنگيد
 اما ...، شكست خورد

(1)
دريا
همان درياي هميشگي 
وباد
ديوانه اي كه خودش را
به پنجره مي كوبد
هيچ چيزي تغيير نكرده
تنها شعر
شكل نبودن تورا گرفته است
و زندگي
طعم تلخ بادامي
كه در دهان انداخته ام

(2)
موج ها
ابرهاي در حركتند
و دريا
نيمي از آسمان افتاده بر خاك
اين را
تمام پرندگاني كه در دوردست ها
پر بازمي كنند
مي‌دانند.

امروز اول فروردین است. مثل همه فروردین هایی که می آیند و از کنارمان می گذرند .نه آرزویی و نه امیدی برای روزهایی که در پیش روست .دو شعر از بیژن نجدی  که جای کسانی مثل او خیلی خالی است.البته این شعرها در کتاب هایش چاپ نشده اند و چند وقت پیش به لطف پروانه عزیز در اختیارم قرار گرفتند تا در روزنامه خدابیامرزی که کار می کردیم منتشر شوند.به هر حال اینطوری شاید سال بهتری را نفس بکشیم.البته شاید.

چه کسی مثل من هندی است
عاشق گاو
کدام درخت مثل من بودایی است؟
هیچ تپه ای مثل من
مسیحی نیست جلجتا حتی
من همان
رودخانه ای هستم
که دیر سالی پیش
باز شده ام تا بگذرد موسی
راستی چه کسی مثل
من مست این پیاله آخرین شده است

۲
کنار نعشی که افتاده است
از تلویزیون بر قالی
سنگش همچنان در دست
سرزمینش همچنان در چشم
پس با یک سینی پر از کلمه
تا حجم فیروزه خواهم رفت
پس می آیند پرندگان با چینه دان پر تز ماسه
که بنشینند بر تمام آنتن ها

محسن فرجي عزيز در ويژه نامه روزنامه اعتماد ملي مطلبي درباره دوست عزيزم غلامرضابروسان نوشته وبعد‌‌‌ به يادآورده كه‌ما‌ سوار ماشين هاشم اكبرياني به‌جايي مي‌رفتيم كه يادش نمانده بعدهم آشنايي با  كتاب بروسان و باقي ماجرا كه خواندنش خالي از لطف نيست.البته من يادم مي آيد كه آن روز سومين روز در گذشت عمران صلاحي عزيز بود و ما به ميهماني‌ا‌ش مي رفتيم. به هر حال از محسن به خاطر مرور دوباره آن روزد ها ممنونم. 
                                               ديدار با غلا‌مرضا بروسان؛
                                                    غالبا غمگين

ادامه مطلب

كتاب دلشوره هاي من و خاك كاغذي سروده ضياء الدين‌خالقي چند ماهي است كه به بازار آمده.آنهايي كه شعر ايران را از اوايل دهه هفتاد دنبال مي كنند بي ترديد مجموعه هاي رويايي به رنگ آتش‌وآب،باراني از پريشاني يال و سيب اتفاقي  است كه مي افتد اين شاعر را به ياد مي آورند.كتاب هايي كه بعضي از شعرهايش هنوز هم براير خيلي ها خاطره انگيز است.به هرحال خالقي در اين اواخر پس از انتشار كتاب سمبوليسم به روايت امروز ،شعرهايش را نيز منتشر كرده.شعر هايي كه مجموعه اي خوب و محكم را شكل داده اند اما چون اهل جنجال نيست نه كتابش جايي معرفي مي شود و نه در هيچ جايزه اي برنده ، كه اين نتيجه زندگي بي حاشيه در اين سرزمين است.اين هم شعري از كتاب

ستاره ترين آسمان من
هرشب
مرواريد آب هاي تو رقصيدند
و آسماني ترين ماه را
براي تو تابيدند
چرا كه رودخانه ترين آب ها را براي تو جاري شدم
چرا که آب ترین دریاهارا برای تو وسعت یافتم
اگرچه گاه ابری ترین باران ها را
از دوري ات
گريه مي كنم
اگرچه گاه سر بر شانه اسبم مي گذارم و
باراني ترين يال بلندش را
نمي بارم.
كنارساحل تو
كه شن ها،ستاره هاي سوخته اند
مي نشينم بر صخره هاي تماشا
و آبي ترين آبهارا
برای تو می گریم،
وقتی که باد، ُگیسوان بلندت را
به اهتزاز در آورده باشد.