تو هم شبیه دیگران هستی
زیبا ومغرور
اما هیچ کس شبیه تو نیست
آنها هیچ کدام شوریده نیستند
تنها تویی که هر نیمه شب
ازخواب بیدارم می کنی
تا معصومانه بپرسی
تو هنوز بیداری؟

 



ادامه مطلب

 

آقای رییس!

این سطرها را نمی نویسم که بخوانید.می دانم کارهای مهمتری دارید که اگر فرصت داشتید گاهی از دستپخت همکاران شریفتان می چشیدید و مثل ما خلایق بخت برگشته پای تلویزیون می نشستید تا پخش زنده استفراغ هنری طنز پردازان تان را به چشم ببینید.

آقای ضرغامی!

خبر دارید در رسانه ملی چه می گذرد؟می دانید همکاران تان تبر برداشته اند و به جان درخت کهنسال فرهنگ و هنر این سرزمین افتاده اند؟می دانید دلقک گامبوی شبکه ۳ -رضا شفیعی جم ـ در آخرین ترفند کثیف رسانه ای به آخرین بازمانده نسل برتر موسیقی پاپ ایران حمله کرده تا مردم قاه قاه بخندند؟

آقای رییس!

انگار قرار است ملت غیور ایران در قحط سال نان و نوازش و بنزین به هر بهانه ای خوش باشند و حالا که شکم گنده بامشاد دیگر خندیدن ندارد باید به گل یخ خندید و هویت ملی را به باد استهزا گرفت.دیروز نوبت شجریان و دیگر استخوان خرد کرده های موسیقی سنتی بود که در تیتراژ سریال ترش وشیرین ریشخند شوند و امروز نوبت کوروش یغمایی است که تاوان ماندن و نرفتنش را پس بدهد.

آقای ضرغامی!

انتظار نداریم از توهین مستقیم به سلطان موزیک پاپ عذر تقصیر بخواهید.هنرمندان این دیار لایق اینهمه مهرورزی حضرتعالی نیستند.بخندید و خوش باشید و مردم را به هر قیمتی بخندانید که خنده بر هر درد بی درمان دواست.

من دلم سخت گرفته است از این

میهمانخانه مهمان کش روزش تاریک

که به جان هم انداخته - نشناخته -

چند تن نا هموار

چند تن خواب آلود

چند تن ...*

* به نقل از وبلاگ پلاک 13 علیرضا بندری

من در عصری تو را دوست داشتم
که کودکان
بی نشاط
به دنبال سنجاقک ها می دویدند
و بر هر دیواری
نشانی از خون دیده می شد
تو دست های سردت را
در میان انگشتان توفان می نهادی
و از پنجره
کودکان را می نگرستی
در ختان سوخته
خبر از به آتش کشیده شدن جهانمان می دادند
ما همچنان می کوشیدیم لبخند بزنیم
اما بی ثمر
زیرا جهان مرده بود و
حتی امید نمی رفت
که تو
دیگر
گلی بکاری
در چنین عصری
بی محابا
دوستت داشتم