وقتي انگشتانت را معلق در هوا مي گيري
فكر مي كنم پرنده افتادني است
فكر مي كنم جهان
ادامه همه حرفهاي ناگفته اي است
كه لابلاي صدا و

مشتي بال و پر ريخته روي زمين
قورت داده ايم

وقتي انگشتانت را
معلق در هوا مي گيري
بادبان ها بر افراشته مي شود
درخت ها به رقص مي آيند
و سايه
از اين سوي كوچه
به آن سو پرت مي شود

وقتي انگشتانت را

معلق در هوا مي گيري
دنيا

آواري مي شود روي سرم
و من مي دانم
روشناي هيچ صبحي را

دوباره نخواهم ديد

آنجا تا چشم كار مي كرد دريا بود و رقص درختاني كه در هوهوي شبانه بادها آواز شادي مي پراكندند .آنجا تا چشم كار مي كرد علف بود و سبز بود و باران هايي بلند بود و از پشت پنجره نگاه كه مي كردي  دلتنگي هايت در باد ها گم مي شدند حتي وقتي باران از قاب پنجره ديوارهاي زندان را به يادت مي آورد .آنجا همه چيز عكس هركجاي دنيا بود اماحالا نه آسمانش آبي است ، نه دريايش بزرگ و نه پرندگانش هواي پريدن مي كنند .لنگرود من به شكل غم انگيزي عوض شده است .  ديوارهاي همسايه هامان قد كشيده اند و رويشان شيشه هاي شكسته روييده. آدمهايش پر ازكسالت كنارهم مي گذرند وچيزي نمي گويند.انگار خاك مرده پاشيده اند روي ديوارهاي شهري كه پرازتكيه گاه ناامني هاست. از لنگرود من غير ازخاطره اي در دورهاچيزي باقي نمانده نويسندگانش نمي نويسند. شاعرانش شعر نمي گويند و كسي را ياراي  ادامه زندگي نيست.آنجا همه چيز تغيير كرده است و من فقط به تنهايي آنهايي فكرمي كنم كه دوستشان دارم، به گذشته رودخانه ای که مستراح عمومی شهرشده است. به قول علي عبدالرضايي  ديگربه لنگرود آن روزها نمي آيم هواي شرجي براي مردن هم مناسب نيست .